I tkurrur
I mpleksur keq e me keq
me fijet e mendimit
dhe te kohes
I vogel
Nuk arrij te kuptoj
kush eshte mbajtesi
dhe kush permbajtja
I trembur
Kerkoj te cmpleks
kete lemsh te madh
duke e shkaterruar
Do te mbetem keq
ne fund
kur do te me duhet
te mjaftohem edhe me
me pak se kaq
Edvin Kk
P.s: -Written on line-
Dita ka mbyllur syte tashme
Ne qiellin e purpurt
fluturojne vec zogj te hekurt
Fatkeqesisht ti nuk je me
me shume se nje ide
Nje re e larget, pa forme
qe ngadale shperbehet
ne mijera pjeseza
dhe kryet e tjeterkujt
do te lagin porsi lot
I palevizshem kerkoj
dhe une nje Zot;
krijuesin e plotfuqishem
te kesaj flluske sapuni
qe mbi Asgjene pezullon
Edvin Kk
Qyteti im
Qyteti im heziton te me dhuroje
Nje buzeqeshje, nje prekje
Perkedheljen e dores tende
Me shikon me sy dritaresh
Qepalla qendisura
me gropa rrugesh
goje te habitura
Qyteti im me fshihet
Diku aty mes deshires
Dhe kujtimit
Qyteti im heziton te me jepet
Porsi ajo vajze qe
Nuk pata njohur
Tek ajo dritare qe nuk me pa
Ne mur mbeshtetur
Ndersa shijoja buzeqeshjen e saj
Qyteti im une te perkas
Me mish e shpirt
Sic i perkitet endrres e deshires
Edvin
Ne heshtje vendosa te rri ketu
Nuk kam krahe e te fluturoj large
E ndersa pres me padurim
te me kthehet prej buzeve te saj
nje copez e shpirtit tim
ne krahe shpendesh shtegtare
largohet prej meje per cudi
“V”-ja e madhe qe pak me pare
aq shume me bente shoqeri
Edvin KK