Une kam, ngulur thelle
ne zemer, nje thike
qe ti rrotullon e embel
ne pamje, me duar lulesh
Dhimbje nuk ndjej
aspak. Percapje
cinike per te me nxjerre
edhe vec nje klithme
Kinse e dashur, kinse
une luaj nje rol
me kote kerkon te verteten
Mua nuk me perket me
Midis ketyre e te tjerave
ne te ardhmen e mundshme
e genjeshtra eshte e pranishme
e verteta nje pershtjellim i pamundshem
Edvin KK
Kam natyre te qete
ne dukje
bluaj, ziej perbrenda
mendime pafund
si erdhem ketu
ne kete vend
ne kete kohe
perse valle duhet njeriu
te mundohet kaq shume
kur dihet qe ne fillim
pikemberritja
thone per prinderit
per ardhmurine
per kete, per ate arsye
s’di pse
nuk ka nje veshtrim
ku te prehem
dhe njehere, vec njehere
si lendinave
ku rend akoma
vegjelia ime
ndaj e jam ketu
ne kete vend
ne kete kohe
ne keto pasdite plot drite
qe me flasin per ty
ndricojne mendjen time
kujtimet e mia
ne keto rruge ku kerkoj
nje copez jete
ndaj e jam ketu
ne kete vend
ne kete kohe
qe nuk me perket, as edhe i perkas
preh i kujtimeve
kam natyre te qete
te qete
jam i qete
Edvin KK
E plogesht
e imja
me djeg buza
Piqen
ndersa perputhen
keputet filli im
Hodha nje hap
Dicka kam per te thene
dicka ka per te thene
Eshte e kote
mos kerko asgje
aty ku nuk ka per ty
Neper xhepa
cikerrima
vogelsira
Desha ti kembeja
Te ta them
apo mos…nuk
Eja
marrim nje kafe
ndiqme
di une nje vend
ke ndryshuar
kam ndryshuar
dic me pak
dic me shume
tani e pi farmak
nuk jam kthyer
jo, akoma jo
por kam hedhur nje hap
disi te vogel, e di
por kam shprese, besoj
Mos e perzie shume
ftohet e nuk pihet me
E plogesht
e imja jete
kam deshire te provoj
ti di me shume se une
une di ku jam
nuk di kush jam
Ne vesh me peshperit
nje vocerrak
me merr prej dore
cdo mengjes
me shoqeron
Kam shprese
besoj
besoj
Edvin Kk
Mblidh plackat
merr c’ka te mundesh
shqyej dyert e dritaret
le te hyje kush te doje
ne kasollen tende
ajri i ftohte
zogj, kafshe apo njeri
te njohur e te panjohur
nuk ka rendesi
Ndiqme
jepma doren, kape fort
do te ikim, do te ikim
do te shkojme atje
prej nga dhe erdhem
do te zhytemi perseri
ne ujerat e ftohte
e Akerontit te lashte
Nuk kemi nevoje per gje
vec nje monedhe ne xhep
Ndiqme e mos kij frike
ne jemi pjese e Gjithekesaj
ne jemi grimcat e saj kryenece
per me ne fund e kuptuam
ne i perkasim ujerave
ne i perkasim dheut
ne jemi prej balte
e balte do te kthehemi
Ndaj ndiqme
ndiqme e mos kij frike
nuk ke pse te kesh frike
do te kthehemi prej nga dhe erdhem
gjithshka kthehet heret a vone
gjithshka do te kthehet heret a vone
Edvin Kk
Njerez te tille nuk i shikon
Neper stacione urbanesh
Me tha keto fjale dhe
Syte e saj u perhumben
Diku thelle pertej meje
Nuk me kish rastisur
Te perballohesha haptazi
Me nje siperfaqesi te tille
Carmatosese, e bezdisshme
Filxhani I kafese, luga
Bishtat e cigareve, eshtrat
E mendimeve , hiri i subtances
Kotesia e percapjeve te mia
Do te kisha dashur t’i shpjegoja
Se qenie te tilla, kafshe vetrinash
Fshihen shumicen e kohes
Jetojne per ato njezete minuta
Per perplasjen e shperfillur
Te deres se nje makine llukzose
Por zgjodha heshtjen
Kenaqesine e largimit tim
U ngrita duke kerkuar ndjese
Me duhej te pergatisja valixhet
Edvin Kk
E qete , gati-gati pa jete
siperfaqja e qelqte e ketyre diteve
prej nga s’deperton asgje:
vec pak rreze te ftohta dielli
Si ca pika perplasen e
mbi te rreshqasin mendimet e mia
Kam nevoje per nje qender graviteti
Kam nevoje per nje planet
si satelit perreth tij
te vertitem deri ne minuten e fundit
Tok - tok troket lehte
mikesha e paftuar…
Capitem mbi nje tastiere te brishte pianoje
muzgjeve te kuqerremte vjeshte.
Nota te persqullta , mendime te peshperitura
feshferijne parkut prej gjetheve mbuluar.
Gjithshka perreth eshte e zbehte
Mozaik copezash te se tashmes dhe se kaluares
Nje etyd melankonik ne bardhe e zi
ne duart e nje piktori te qeruar
Kafe Kursaal-dhe dikush e quajti Parajse
Nje ftese ne studio te duhet per te hyre
Me tapet perrallor rruga shtruar
Mijera, miliona thinja per te paguar
Shume tavolina te premtuara cepave
Nga fleteza plot hiroglife shpirti mbuluar
Pasternak, Eluard, Montale dhe Kadare
Klientet e kafenese time te preferuar
Edvin Kk
Kujtoj cuditerisht qarte
ne muzgun e se kaluares
ato mbasdite dimri
kur une femij
kundroja me endje te madhe
gishterinjte e shpejte te memes sime
tek punonin me grep.
Gjithshka lindte prej asgjese:
pak fill nje grep
dhe shume fantazi.
Ishte Jeta qe merrte Forme
dhe peng i saj mbetej perjetesisht
Edvin Kk
Mendimi pa dhimbje u shkeput sakaq
si gjethez e zverdhur nga degez kokvarur
Me duart e tij si ne perralle Nentori plak
mbi gjoksin tend e la te prehej e dashur
Edvin Kk
Me mungon ti , Salomé
Prania jote ne perkedhelje boshe
Thuam eshte nje parodi
nje skec, nje trill
Te zgjohemi nga kjo zhgjenderr
Te jetojme nje enderr
Era, nje puhize poliglote
flet vec gjuhe te huaja:
aspak kuptim per shpirtin
kjo loje veshtrimesh
Me shket duarve
Thyem puthjeve qe s’rroka
Me asgjeson nevoja
me la pa fryme e pa fjale
Jam prej mishi e kockash
dhe ne mua rrjedh gjak
Me lengon ti , Salomé
Salomé, Salomé e une…
EdvinKk