Ati yne per hobby
ushtron stenografine
Dhe mekati yne i vetem eshte
se ne s’kemi nje hobby te tille
Kultivoni , te dashurit e mi
kultivoni ironine
dhe dashuroni pa kufije
Mos kerkoni si une
te kuptoni sec fshihet pas
ndonese i bindur besomeni
qe para e pas nuk egzistojne
Edvin Kukunja
26/11/02
Keto jane rruget e mia tashme
Te zhytura ne heshtje,te vetmuara
Mbushura plot flete dhe keto
Nga duar mjeshtrish vizatuara
Ca fjale te huaja rastesisht
Ngelen ne rrjeten qe une s’hodha
Dhe une si fluterza qe s’me perkasin
Pa pike dhimbje, ne heshtje lirova
Atje per mua s’ka te huaj
Por vetem miq qe s’me kane njohur
Ketu per mua s’ka poezi
Por vetem fjale qe me kane lodhur
Dicka une kam humbur valle vertete
Dicka qe dot s’kam jetuar
Neteve te ftohta ne nje qytete te huaj
Fjale te dhembshura per ty kam shkruar
Edvin Kk
To,’01
“Davidi jeton ne enderrat e Golias
Enderra e tij shtegton
me krahe te hekurt”
Ne heshtjen e zemrave
nuk eshte e arsyeshme
te mendojme qe nderprerja
eshte sinonim i mbylljes
Nuk eshte e thene te kemi force
te jetojme jeten tone
Ne fund te fundit
eshte vec nje dashuri
Une , ti , ndjenja e paster
qe na lidh fort me fijet e saj
e vargje vec vargje pas
E.kukunja
to’04
E tashmja
prodhon perbindesha
me lenden e pare
te simple past
Edvin
I tkurrur
I mpleksur keq e me keq
me fijet e mendimit
dhe te kohes
I vogel
Nuk arrij te kuptoj
kush eshte mbajtesi
dhe kush permbajtja
I trembur
Kerkoj te cmpleks
kete lemsh te madh
duke e shkaterruar
Do te mbetem keq
ne fund
kur do te me duhet
te mjaftohem edhe me
me pak se kaq
Edvin Kk
P.s: -Written on line-
Dita ka mbyllur syte tashme
Ne qiellin e purpurt
fluturojne vec zogj te hekurt
Fatkeqesisht ti nuk je me
me shume se nje ide
Nje re e larget, pa forme
qe ngadale shperbehet
ne mijera pjeseza
dhe kryet e tjeterkujt
do te lagin porsi lot
I palevizshem kerkoj
dhe une nje Zot;
krijuesin e plotfuqishem
te kesaj flluske sapuni
qe mbi Asgjene pezullon
Edvin Kk
Qyteti im
Qyteti im heziton te me dhuroje
Nje buzeqeshje, nje prekje
Perkedheljen e dores tende
Me shikon me sy dritaresh
Qepalla qendisura
me gropa rrugesh
goje te habitura
Qyteti im me fshihet
Diku aty mes deshires
Dhe kujtimit
Qyteti im heziton te me jepet
Porsi ajo vajze qe
Nuk pata njohur
Tek ajo dritare qe nuk me pa
Ne mur mbeshtetur
Ndersa shijoja buzeqeshjen e saj
Qyteti im une te perkas
Me mish e shpirt
Sic i perkitet endrres e deshires
Edvin
Ne heshtje vendosa te rri ketu
Nuk kam krahe e te fluturoj large
E ndersa pres me padurim
te me kthehet prej buzeve te saj
nje copez e shpirtit tim
ne krahe shpendesh shtegtare
largohet prej meje per cudi
“V”-ja e madhe qe pak me pare
aq shume me bente shoqeri
Edvin KK